هشدار سپید در مورد وضعیت بیماران سوختگی در ایران: وقتی شعله آتش از قربانیان سوختگی خجالت می کشد


 
رسول خضری، نماینده مردم پیرانشهر که مشکلات کودکان سوخته شین‌آباد را با گوشت و پوست خود لمس کرده و برای درمان و جراحی پلاستیک آنها به هر دری زده است در گفت‌وگو با روزنامه سپید، گفت: «کشور ما سالیانه تعداد زیادی بیمار سوخته دارد که تخت‌های بیمارستانی کشور جوابگوی این تعداد نیست و باید این تعداد افزایش یابد از سوی دیگر باید شرایط درمان را به سمتی پیش برد تا میزان امید به زندگی در بیماران سوخته ما افزایش یابد.»
 
 
 

معصومه ستوده


اینجا ولی‌عصر است، خیابانی زیبا با درختانی سر به فلک کشیده در بزرگ‌ترین خیابان تهران بالاتر از میدان ونک، ساختمانی کلنگی با قدمت 50 ساله به نظاره نشسته که پذیرای بیماران از سراسر کشور است. بیمارانی که برای درمان تخصصی سوختگی از همه جای ایران به تهران ارجاع داده می‌شوند. تمام بیماران برای ورود به ساختمان بیمارستان، ناچار هستند تا از میان شن و ماسه که جلوی در تلنبار شده است، عبور کنند. سرویس بهداشتی کثیف و جولان دادن سوسک‌ها در برابر بوی فاضلابی که فضا را پر کرده است، اصلا به چشم نمی‌آید. کثیفی اتاق‌ها و عوض نشدن ملحفه‌ها گاهی آنقدر عادی است که دیگر کسی به خود زحمت اعتراض کردن هم نمی‌دهد.


درست زمانی که عده‌ای بر اثر سقوط هواپیما دچار سوختگی شده و به این مکان انتقال داده می‌شوند، بیمارستان رنگ و بوی دیگری به خود می‌گیرد. عیادت مسئولان کشور از بیماران به بهانه‌ای تبدیل می‌شود تا بعد از چند روز ملحفه‌ها عوض شوند اما این تمام داستان نیست. قصه زمانی پرغصه می‌شود که در همین بیمارستان با هزاران مشکل، تعداد زیادی بیمار باید در صف انتظار بمانند تا پذیرش شده و جایی برای درمان پیدا کنند، نبود تخت کافی آنقدر حاد است که بیماران به صورت تفکیک‌نشده بستری می‌شوند و کار به جایی می‌رسد که گاهی مردان به بخش زنان انتقال داده می‌شوند. این نقل‌ها، روایتی انتقادآمیز از بیمارستان شهیدمطهری نیست، بلکه روایت پرغصه‌ای است که آقاخانی، رئیس بیمارستان هم آن را تایید کرده، اینجاست که دل آتش هم برای قربانیان خود می‌سوزد.

داستان غم‌انگیز بیماران سوختگی نیاز به توصیف زیادی ندارد. درد و رنجی که بیش از هر چیز بیماران سوخته را می‌آزرد. جراحت عمیق ناشی از فقر و نااگاهی است که منجر به سوختگی عمیق شده است. افرادی که از وسایل گرمایشی غیراستاندارد برای گرم کردن خانه و کاشانه خود استفاده می‌کنند، اغلب افرادی هستند که از تمکن مالی مناسبی برخوردار نبوده و به طبقه پایین‌تر از سطح متوسط جامعه تعلق دارند.

همین باعث شده که ملجا و پناهگاه این بیماران، بیمارستان‌های دولتی با تمام مشکلات ساختاری اش باشد. این بیماران برایشان فرقی ندارد که در کدام بخش بستری شوند و نحوه بانداژ آنها سنتی است یا مدرن. آنها به کمترین امکانات هم قانع هستند، چون می‌دانند که اینجا آخر خط است و اگر در این بیمارستان درمان شوند، می‌توانند به ادامه زندگی امید داشته باشند. محدود شدن بیماران سوانح و سوختگی به قشر ضعیف و کم‌درآمد جامعه باعث شده که بخش خصوصی از ورود به این عرصه ترس داشته باشد و عطای سرمایه‌گذاری در این بخش را به لقایش ببخشد، چون می‌داند که سرمایه‌گذاری در این بخش برگشتی نداشته و ارمغانی به جز ضرر به همراه ندارد. همین باور باعث شده تا بیمارستان‌های سوانح سوختگی به چند بیمارستان سطح سوم دولتی محدود شود که حرفی برای گفتن ندارند، هر چند نباید این واقعیت را نادیده گرفت که آنها با کوهی از مشکلات دست و پنجه نرم می‌کنند. شاید بارها این موضوع مطرح شده باشد که طرح تحول سلامت بتواند اندکی مشکلات این بیمارستان‌ها را حل کند و شرایط بهتری را برای بیماران سوخته که اغلب امید به زندگی پایینی دارند، فراهم کند. در این میان بسیاری از چشم‌ها متوجه طرح تحول سلامت شد که توانسته طرحی نو را در نظام سلامت کشور دراندازد. پاسخ انوشیروان محسنی‌بندپی به امکان یاری رساندن طرح تحول سلامت به بیمارستان‌های سوختگی منفی بود. مدیرعامل بیمه سلامت ایرانیان در گفت‌وگو با سپید، اولین روزنامه پزشکی کشور گفت: «طرح تحول سلامت به هیچ عنوان تجهیزات بیمارستانی را مورد توجه قرار نداده است، هر چند 770 میلیارد تومان را برای تجهیز بیمارستان مناطق محروم اختصاص داده است اما نمی‌تواند برای تجهیز بیمارستان‌هایی که در داخل تهران قرار دارند، بودجه‌ای را اختصاص دهد.» وی در ادامه افزود: «بسته خدمتی ارائه شده در طرح تحول سلامت، میزان پرداختی هزینه درمان را از جیب مردم به‌طور قابل‌ملاحظه‌ای کاهش می‌دهد و مسائلی همچون پزشک مقیم یا پرداخت مابه‌التفاوت دستمزد بخش دولتی یا خصوصی را به‌طور ویژه‌ای مورد توجه قرار می‌دهد.»

مدیرعامل بیمه سلامت ایرانیان تصریح کرد: «مشکل بیمارستان‌های سوانح و سوختگی را باید از روش‌های دیگری حل کرد وگرنه بیمه سلامت ایرانیان نمی‌تواند در راستای تجهیز گام جدی بردارد اما می‌توان به صراحت گفت که بیمار تنها 10 درصد از هزینه بیمارستانی را پرداخت خواهدکرد.»


مالیات بر جراحی‌های زیبایی

رسول خضری، نماینده مردم پیرانشهر که مشکلات کودکان سوخته شین‌آباد را با گوشت و پوست خود لمس کرده و برای درمان و جراحی پلاستیک آنها به هر دری زده است در گفت‌وگو با روزنامه سپید، گفت: «کشور ما سالیانه تعداد زیادی بیمار سوخته دارد که تخت‌های بیمارستانی کشور جوابگوی این تعداد نیست و باید این تعداد افزایش یابد از سوی دیگر باید شرایط درمان را به سمتی پیش برد تا میزان امید به زندگی در بیماران سوخته ما افزایش یابد.» وی در ادامه افزود: «سالیانه نزدیک به 3000 نفر در اثر سوختگی در کشور ما جان خود را از دست می‌دهند و از هر 2 بیمار بالای 60 درصد سوختگی تنها یک بیمار زنده می‌ماند، در حالی که این رقم در کشورهای پیشرفته به سوختگی بالای 90 درصد می‌رسد، به عبارت دیگر ایران اختلاف 30 درصدی را برای سطح امید به زندگی دارد.»

وی خواستار در نظر گرفتن مالیات بر اعمال جراحی زیبایی و درمان آن برای بیماران دچار سوختگی و صعب‌العلاج شد و افزود: «این راهکار خوبی برای افزایش اعتبارات این بیمارستان‌ها است به‌خصوص اینکه بخش خصوصی در این زمینه ریسک نکرده و حاضر به سرمایه‌گذاری نیست. به همین دلیل باید با تمام توان در جهت تقویت بیمارستان‌های دولتی گام برداشت. اگر این مهم تحقق پیدا کند سرانه درمان این بیماران به صورت قابل‌ملاحظه‌ای افزایش می‌یابد.» وی از پیشنهاد مجلس خبر داد و گفت: «ما به دولت محترم پیشنهاد کرده بودیم که برای درمان سوختگی و کمک به موسسات خیریه و درمان بیماری‌های صعب‌العلاج بودجه‌ای معادل 5 میلیون تومان برای هر نفر در نظر گرفته شود اما متاسفانه این پیشنهاد مورد توجه قرار نگرفت و دست مجلس برای تغییرلایحه بودجه بسته است و در نهایت می‌تواند بودجه را 5-3 درصد تغییر دهد.» نماینده مردم پیرانشهر بر ضرورت تاسیس بیمارستان‌های سوختگی در مراکز استان‌ها تاکید کرد و گفت: «این مشکل اختصاص به تهران ندارد. در بسیاری از مراکز استان‌ها ما بیمارستان سوختگی نداریم که وزیر محترم در سفر اخیر خود به آذربایجان‌غربی قول مساعد دادند که بیمارستان سوختگی و تخت‌های ICUبرای درمان این بیماران در مرکز استان راه‌اندازی شود.»


واردات بر کالاهای خارجی

عبدالرحمان رستمیان، نماینده مردم دامغان و عضو کمیسیون بهداشت و درمان بر این باور است که باید بخشی از واردات کالاهای خارجی به خدمات سلامت از جمله درمان بیماران سوانح و سوختگی اختصاص پیدا کند. وی در گفت‌وگو با روزنامه سپید، اولین روزنامه پزشکی کشور گفت: «برای درمان بیماران سوخته در اولین گام باید تعداد تخت‌های سوختگی را افزایش و این تخت‌ها را مورد حمایت مالی قرار داد. اگر این حمایت مالی شکل نگیرد سرمایه‌گذاران ترجیح می‌دهند تا این تخت‌ها

تا کنون هیچ نظری برای این پست ثبت نشده

پاسخ خود را درج کنید